

بازیگران اصلی شامل موراد زیر هستند۱) دانشگاهها: تأمین دانش، نیروی انسانی، آزمایشگاه و اسپینآفها (مثل شریف و تهران). ۲) شرکتهای لنگر: ایجاد بازار واقعی، سفارش پروژه و جذب سایر شرکتها. ۳) استارتاپها و SMEs: موتور اصلی نوآوری و تبدیل ایده به محصول. ۴) دولت و رگولاتورها: مشوق مالیاتی، سندباکس، حذف گلوگاههای اداری. ۵) معاونتهای نوآوری/نهادهای ملی: گرنت، سیاستگذاری و هماهنگی بینبخشی. ۶) سرمایهگذاران: تأمین سرمایه رشد (VC، CVC، صندوقهای مشترک). ۷) اپراتور کوریدور: هماهنگی اجرا، جذب بازیگران و پایش عملکرد. ۸) شهرداری و مدیریت شهری: زمین، حملونقل، زیرساخت و کیفیت زندگی. ۹) نهادهای واسط: تجاریسازی فناوری، اتصال دانشگاه به بازار و تیمسازی..
بررسی نوبل اقتصاد امسال و ربط آن به لزوم توسعه و بلوغ اکوسیستم نوآوری.
با نگاه به پروژه "کریدور نوآوری تهران" از دریچه این نظریه، میتوان چند نکته اساسی را نتیجه گرفت: فراتر از آمارهای فیزیکی: وجود "بیش از ۱۰۸۰ مرکز" (بر اساس جمعبندی سناریوی دوم گزارش قبلی) اگرچه زیرساختی ارزشمند است، اما مطمئنترین عامل موفقیت نیست. آنچه تعیینکننده است، کیفیت نهادهای حاکم بر این مراکز و ارتباط آنها با یکدیگر و با بدنه جامعه است. آیا این مراکز در یک محیط رقابتی و با حقوق مالکیت معنوی قوی فعالیت میکنند؟ آیا قوانین، از نوآور کوچک در برابر غولهای صنعتی حمایت میکند؟ اتصال به زنجیره ارزش جهانی: تحقیقات نوبلیستها بر اهمیت باز بودن اقتصاد و تبادل ایدهها تأکید دارد . یک کریدور نوآوری موفق نمیتواند در انزوا عمل کند. باید از نظر تبادل دانش، سرمایه و نیروی انسانی با جهان مرتبط باشد. توجه به پیامدهای اجتماعی تخریب خلاق: همانطور که در گزارشهای مرتبط با نوبل اشاره شده، حمایت از مردم در فرآیند تغییرات فناوری اهمیت بیشتری از حمایت از مشاغل دارد . کریدور نوآوری تهران اگر بخواهد واقعاً "نوآور" باشد، ناگزیر به ایجاد تغییرات ساختاری در اقتصاد منطقه خواهد شد. سیاستگذار باید آماده باشد تا با آموزش مهارتهای جدید و ایجاد شبکههای ایمنی اجتماعی، از کسانی که در این فرآیند شغل خود را از دست میدهند، حمایت کند تا مقاومت در برابر تغییر کاهش یابد. در یک کلام، نوبل اقتصاد ۲۰۲۴ به ما میآموزد که "کریدور نوآوری" تنها یک مسیر جغرافیایی پر از دانشگاه و مرکز تحقیقات نیست، بلکه پیش از هر چیز نیازمند "کریدور نهادی" است؛ مسیری که در آن قانون، رقابت، شفافیت و مشارکت همگانی، جریان ایدهها و ثروت را به نفع همه هموار کند. .
تجارب ارزشمند توسعه اقتصادی و زیست بوم نوآوری.
ارتباط این نظریه با "اقتصاد نوآور" و پروژههایی مانند "کریدور نوآوری تهران" بسیار عمیق و چندلایه است: 1. نهادهای فراگیر، شرط لازم برای نوآوری پایدار مهمترین پیام نوبل ۲۰۲۴ برای اقتصاد نوآور این است که نوآوری در خلأ اتفاق نمیافتد، بلکه محصول نهادهاست. صرف داشتن پارک علم و فناوری یا کریدور نوآوری کافی نیست. آنچه باعث میشود ایدهها به محصول تبدیل شوند و شرکتهای دانشبنیان رشد کنند، وجود یک اکوسیستم نهادی فراگیر است. این اکوسیستم شامل موارد زیر است: امنیت حقوق مالکیت فکری: مخترع باید مطمئن باشد کسی ایده او را نمیدزدد. شفافیت و حاکمیت قانون: قوانین برای همه یکسان اجرا شود. رقابت آزاد: به انحصارگران اجازه داده نشود نوآوران کوچک را از میدان به در کنند . 2. "تخریب خلاق" در سایه نهادهای فراگیر یکی از مفاهیم کلیدی در اقتصاد نوآوری، "تخریب خلاق" است؛ فرآیندی که در آن نوآوریهای جدید، صنایع و مشاغل قدیمی را نابود میکنند (مثل جایگزینی گوشیهای هوشمند با تلفنهای ثابت) . کار برندگان نوبل نشان میدهد که این فرآیند دردناک اما مفید، تنها در شرایطی رخ میدهد که نهادها به جای حمایت از بنگاههای ورشکسته و قدیمی، از نیروی کار آسیبدیده حمایت کرده و مسیر را برای ورود بازیگران جدید باز بگذارند . اگر نهادها استثمارگر باشند، نخبگان قدرتمند اجازه ورود رقبا و تخریب شدن خود را نمیدهند و در نتیجه نوآوری متوقف میشود. 3. نگاه برندگان به فناوریهای جدید (هوش مصنوعی) عاجماوغلو و جانسون در کتاب اخیر خود "قدرت و پیشرفت" (Power and Progress) به طور خاص به این موضوع پرداختهاند که آیا فناوریهای جدید مانند هوش مصنوعی به نفع همه خواهد بود یا فقط به نفع یک اقلیت؟ . پاسخ آنها دوباره به نهادها برمیگردد. اگر نهادها فراگیر باشند، میتوان مسیر فناوری را به سمتی هدایت کرد که به جای جایگزینی نیروی کار (اتوماسیون صرف)، به توانمندسازی انسانها و افزایش بهرهوری آنها منجر شود . این دقیقاً جوهره "اقتصاد نوآور" است: نوآوریای که شکافها را عمیقتر نمیکند، بلکه رفاه جمعی را افزایش میدهد..