تجربه کریدورها در دنیا
تجارب جهانی
مارس 10, 2014چند نکته حیاتی از تججربه کوریدورها در جهان.
۱) مجوز بهتنهایی ارزش نمیسازد در دنیا کوریدورها زمانی موفق میشن که مجوزها + ارزش افزوده عینی کنار هم باشند. ارزش افزودهها معمولاً شامل: زیرساخت نرم (تسهیلگری حقوقی/اداری) شبکهسازی واقعی با صنایع دسترسی به دانشگاه/آزمایشگاه دسترسی به سرمایه یا مشوقها برندینگ معتبر منطقه نوآوری اگر فقط مجوز بگیری و بگی «شرکتها بیان خودشون کار کنن»، معمولاً جذب اتفاق نمیافته مگر: مکان واقعاً مزیت جغرافیایی داشته باشه، یا یک سری بازیگر کلیدی رو از قبل قفل کرده باشی. تو شریف این مدل جواب داده چون برند شریف خودش یک مغناطیسه. هر جا همین رو کپی کنیم، لزوماً همان خروجی را نمیدهد. ۲) هسته اولیه شرکتها (Anchor Tenants) ضروریه در دنیا تقریباً همه کوریدورهای موفق: حداقل ۳ تا ۵ بازیگر کلیدی اولیه رو قبل از لانچ میبندن. اینها خودشون باعث جذب بقیه شرکتها میشن..
۳) مشوقها خیلی تعیینکنندهاند حتی اگر هزینهای نکنی، باید زمینه جذابیت درست کنی: تخفیفهای مالیاتی تسهیلگری برای مجوزهای استقرار دسترسی به زمین/فضا (غیررایگان اما شفاف و مرتب) همکاری با دانشگاهها اگر اینها نباشه، شرکتها نمیان مگر فضای موجود بسیار کمهزینه یا خیلی استراتژیک باشه. ۴) نقشه راه و Storytelling برای سرمایهگذاران لازم است در دنیا کوریدورها یک روایت قانعکننده میسازند: چه تخصصی؟ چه مزیتی نسبت به بقیه؟ چه زیرساختی تا ۶ ماه آینده فعال میشه؟ چه شرکتهایی «در مسیر» هستند؟ این باعث میشه شرکتها حس کنن اولین نباشن—که ترس بزرگیه. ۵) ریسک بزرگ مدل تو: عدم شکلگیری «تجمع» اگر هسته اولیه شکل نگیرد، کوریدور تبدیل میشود به: یک منطقه با مجوز بدون شرکت بدون جریان نوآوری در دنیا بیشترین شکستها همینجاست...
