ذی نفعان

نکات کلیدی درباره آوردن ذی‌نفعان بزرگ (دانشگاه‌ها، معاونت علمی، شهرداری، وزارت صمت)

1) این‌ها شرکت نیستند؛ اعتبارند این نهادها Anchor Tenant نیستند، اما «Anchor Credibility» هستند. یعنی: به پروژه رسمیت می‌دن، پروژه را قابل دفاع می‌کنند، مسیر مجوز و حمایت را کوتاه می‌کنند. اما جذب شرکت‌ها را خودبه‌خود تضمین نمی‌کنند. برای تبدیل‌شان به موتور جذب، باید هرکدام نقش عملیاتی و خروجی مشخص داشته باشند. وگرنه فقط اسم می‌ماند. 2) مهم‌ترین چیز: نقش مشخص برای هر ذی‌نفع برای هر کدام یک «تعهد» کوچک اما ملموس بگیر. نمونه: ذی‌نفع نقش پیشنهادی قابل پیگیری دانشگاه شریف آزمایشگاه مشترک – تعریف حداقل ۳ پروژه صنعتی – معرفی ۵ شرکت فناور دانشگاه تهران فضای آزمایشی – مرکز رشد مشترک – دوره‌های آموزشی تخصصی معاونت علمی گرفتن شناسه منطقه نوآوری – تسهیل مالیات – معرفی شرکت دانش‌بنیان شهرداری تسهیل کاربری زمین – حمایت از حمل‌ونقل – ارائه زیرساخت شهری وزارت صمت مسیرهای استاندارد تولید – مجوزهای سریع – اتصال به صنایع مادر اگر نقش‌ها مبهم باشند، این نهادها فقط «روی کاغذ» همراه پروژه‌اند. 3) قبل از مجوز، یک “چارچوب همکاری” لازم داری برای هر ذی‌نفع حداقل باید: MOU ساده با تعهدات قابل سنجش و یک نقشه اجرای ۳–۶ ماهه بدون این، هیچ‌کس پاسخگو نیست و بعد از شروع کار همه کنار می‌کشند. 4) وقتی ذی‌نفعان بزرگ آمدند، شرکت‌ها راحت‌تر می‌آیند این دقیقاً درست است. شرکت‌ها زمانی به کوریدور اعتماد می‌کنند که ببینند: دانشگاه‌ها داخل پروژه‌اند، شهرداری و حکومت محلی پشتیبانی می‌کند، معاونت علمی حضور دارد.